Jak działa hangul: litery i bloki sylabowe

Hangul jest alfabetem

Wielu ludzi myśli, że koreańskie pismo to zbiór obrazków, jak chińskie znaki. Tak nie jest. Hangul (한글) jest alfabetem. Każda litera oznacza jeden dźwięk, tak jak litery alfabetu łacińskiego. Hangul stworzył w XV wieku król Sejong wraz z uczonymi, aby zwykli ludzie mogli łatwo czytać i pisać.

Dziś hangul ma 24 podstawowe litery: 14 spółgłosek i 10 samogłosek. Z tych podstawowych liter tworzymy też podwójne spółgłoski (takie jak ㄲ) i samogłoski złożone (takie jak ㅐ czy ㅘ). W sumie spotkasz 40 kształtów liter, ale większość z nich to proste odmiany 24 podstawowych. Wielu uczących się potrafi czytać hangul już po kilku dniach ćwiczeń. Ty też możesz.

Litery żyją w blokach sylabowych

Oto jedna wielka różnica w porównaniu z polskim. W polskim zapisujemy litery w długim rzędzie: b-a-n-a-n. W koreańskim litery jednej sylaby są upakowane razem w mały kwadrat, zwany blokiem sylabowym. Następnie bloki zapisuje się w rzędzie od lewej do prawej.

Słowo „banan”, 바나나, ma więc trzy bloki: 바, 나, 나. Każdy blok to jedna sylaba, a każda sylaba to jedno uderzenie w mowie. Jeśli potrafisz policzyć bloki, potrafisz policzyć uderzenia w słowie.

Każdy blok ma ten sam podstawowy przepis:

1. Spółgłoska na początku (zawsze). 2. Samogłoska (zawsze). 3. Spółgłoska końcowa na dole (czasami). Ta spółgłoska końcowa nazywa się batchim (받침).

W tej lekcji skupiamy się na pierwszych dwóch częściach. Batchim pojawi się w jednej z kolejnych lekcji.

Dwa rodzaje samogłosek: wysokie i płaskie

Gdzie w bloku stoi samogłoska? Zależy to od jej kształtu.

Samogłoski wysokie mają długą pionową linię, jak ㅏ, ㅓ i ㅣ. Wysoka samogłoska stoi po prawej stronie pierwszej spółgłoski: ㄴ + ㅏ = 나.

Samogłoski płaskie mają długą poziomą linię, jak ㅗ, ㅜ i ㅡ. Płaska samogłoska stoi pod pierwszą spółgłoską: ㄴ + ㅗ = 노.

Są więc dwa proste kształty bloków: spółgłoska z lewej i samogłoska z prawej albo spółgłoska u góry i samogłoska na dole. Gdy dodamy spółgłoskę końcową (batchim), zawsze trafia na sam dół bloku. Litery trochę zmieniają rozmiar, aby każdy blok mieścił się w tej samej kwadratowej przestrzeni.

Niema litera ㅇ

Koreański blok sylabowy musi zaczynać się od spółgłoski. Ale wiele sylab zaczyna się od dźwięku samogłoskowego, jak „a” czy „o”. Co możemy zrobić?

Używamy litery-kółka ㅇ jako wypełniacza miejsca. Na początku bloku ㅇ nie ma żadnego dźwięku. Po prostu zajmuje miejsce spółgłoski. Zatem ㅇ + ㅏ = 아 i po prostu mówisz „a”. ㅇ + ㅗ = 오 i po prostu mówisz „o”.

Gdy ㅇ pojawia się na dole bloku, jako batchim, ma dźwięk: „ng”, jak na końcu słowa „bank”. Na przykład 공 (piłka) kończy się na „ng”. Przećwiczymy to później. Na razie zapamiętaj: ㅇ na początku = niema.

Krótkie spojrzenie na spółgłoskę końcową

Niektóre bloki mają trzy, a nawet cztery litery. Dodatkowe litery na dole to batchim. Spójrz na 한 w 한글: u góry ㅎ + ㅏ, a na dole ㄴ. A 글 to ㄱ + ㅡ u góry i ㄹ na dole.

Nie musisz ich jeszcze czytać. Zauważ tylko wzór: najpierw część górna, na końcu dolna. Blok czytasz zawsze od lewego górnego rogu w dół, w kolejności, w jakiej byś go pisał.

Jak będziemy się uczyć

Oto nasz plan na kolejne lekcje. Najpierw podstawowe samogłoski, bo każdy blok ich potrzebuje. Potem podstawowe spółgłoski, po kilka naraz. Następnie mocne (przydechowe) i napięte spółgłoski, które są bardzo ważne w koreańskim. Potem samogłoski złożone, spółgłoski końcowe i na koniec drobne zmiany dźwięków, dzięki którym koreański brzmi naturalnie.

W każdej lekcji spotkasz każdą literę na karcie z jej koreańską nazwą, dźwiękiem i wskazówką dla ust i dla pisania. Wymawiaj każdy przykład na głos. Czytanie oczami jest dobre, ale czytanie ustami jest znacznie lepsze. Napisz też każdą literę ręcznie kilka razy. Ręka pomaga pamięci.