ฮันกึลทำงานอย่างไร: ตัวอักษรและพยางค์

ฮันกึลเป็นระบบตัวอักษร

หลายคนคิดว่าตัวเขียนเกาหลีเป็นชุดของรูปภาพเหมือนอักษรจีน แต่ไม่ใช่ ฮันกึล (한글) เป็น ตัวอักษรแทนเสียง ตัวอักษรแต่ละตัวแทนหนึ่งเสียง เหมือนตัวอักษรละติน ฮันกึลถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 15 โดยพระเจ้าเซจงและนักวิชาการของพระองค์ เพื่อให้สามัญชนอ่านเขียนได้ง่าย

ปัจจุบันฮันกึลมี ตัวอักษรพื้นฐาน 24 ตัว: พยัญชนะ 14 ตัวและสระ 10 ตัว จากตัวพื้นฐานเหล่านี้เรายังสร้างพยัญชนะคู่ (เช่น ㄲ) และสระประสม (เช่น ㅐ หรือ ㅘ) ได้ด้วย รวมแล้วเธอจะพบรูปตัวอักษร 40 แบบ แต่ส่วนใหญ่เป็นรูปแปรผันง่าย ๆ ของตัวพื้นฐานทั้ง 24 ผู้เรียนหลายคนอ่านฮันกึลได้หลังฝึกเพียงไม่กี่วัน เธอก็ทำได้เช่นกัน

ตัวอักษรอยู่ในพยางค์

นี่คือความต่างใหญ่ข้อเดียวจากภาษาอังกฤษ ในภาษาอังกฤษเราเขียนตัวอักษรเป็นแถวยาว: b-a-n-a-n-a แต่ในภาษาเกาหลี ตัวอักษรของ หนึ่งพยางค์ ถูกอัดรวมกันเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เรียกว่า พยางค์ (syllable block) แล้วพยางค์ต่าง ๆ จึงเขียนเรียงจากซ้ายไปขวา

คำว่ากล้วยคือ 바나나 มีสามพยางค์: 바, 나, 나 แต่ละพยางค์คือหนึ่งพยางค์ และหนึ่งพยางค์คือหนึ่งจังหวะเมื่อพูด ถ้านับพยางค์ได้ ก็นับจังหวะของคำได้

ทุกพยางค์มีสูตรพื้นฐานเดียวกัน:

1. พยัญชนะต้น (มีเสมอ) 2. สระ (มีเสมอ) 3. พยัญชนะท้ายที่ด้านล่าง (บางครั้ง) พยัญชนะท้ายนี้เรียกว่า พัชชิม (batchim) (받침)

ในบทเรียนนี้เราเน้นสองส่วนแรก ส่วนพัชชิมจะมาในบทเรียนหลัง

สระสองแบบ: สูงและแบน

สระอยู่ตรงไหนในพยางค์? ขึ้นอยู่กับรูปร่างของสระ

สระสูง มีเส้นตั้งยาว เช่น ㅏ, ㅓ และ ㅣ สระสูงอยู่ทาง ขวา ของพยัญชนะต้น: ㄴ + ㅏ = 나

สระแบน มีเส้นนอนยาว เช่น ㅗ, ㅜ และ ㅡ สระแบนอยู่ ใต้ พยัญชนะต้น: ㄴ + ㅗ = 노

ดังนั้นรูปพยางค์ง่าย ๆ มีสองแบบ: พยัญชนะซ้ายสระขวา หรือพยัญชนะบนสระล่าง เมื่อเพิ่มพยัญชนะท้าย (พัชชิม) มันจะอยู่ล่างสุดของพยางค์เสมอ ตัวอักษรจะปรับขนาดเล็กน้อยเพื่อให้ทุกพยางค์พอดีกับพื้นที่สี่เหลี่ยมเดียวกัน

ㅇ ที่ไม่ออกเสียง

พยางค์เกาหลี ต้อง ขึ้นต้นด้วยพยัญชนะ แต่หลายพยางค์ขึ้นต้นด้วยเสียงสระ เช่น ‘a’ หรือ ‘o’ แล้วทำอย่างไร?

เราใช้ตัวอักษรวงกลม ㅇ เป็นตัวแทนที่ เมื่ออยู่ต้นพยางค์ ㅇ ไม่มีเสียงเลย เพียงแค่ครองที่ของพยัญชนะ ดังนั้น ㅇ + ㅏ = 아 และออกเสียงเพียง ‘a’ (อา) ㅇ + ㅗ = 오 และออกเสียงเพียง ‘o’ (โอ)

เมื่อ ㅇ อยู่ ด้านล่าง ของพยางค์เป็นพัชชิม มันมีเสียง: ‘ng’ เหมือน ง ท้ายคำ หรือท้าย ‘sing’ เช่น 공 (ลูกบอล) ลงท้ายด้วย ‘ng’ เราจะฝึกเรื่องนี้ภายหลัง ตอนนี้จำไว้ว่า: ㅇ ที่ต้นพยางค์ = ไม่ออกเสียง

มองพยัญชนะท้ายสั้น ๆ

บางพยางค์มีตัวอักษรสามหรือสี่ตัว ตัวอักษรเพิ่มที่ด้านล่างคือพัชชิม ดู 한 ใน 한글: ㅎ + ㅏ อยู่ด้านบน และ ㄴ อยู่ด้านล่าง ส่วน 글 คือ ㄱ + ㅡ ด้านบน และ ㄹ ด้านล่าง

ยังไม่ต้องอ่านเหล่านี้ได้ แค่สังเกตรูปแบบ: ส่วนบนก่อน ส่วนล่างทีหลัง เธออ่านพยางค์จากซ้ายบนลงล่างเสมอ ตามลำดับที่เขียน

เราจะเรียนอย่างไร

นี่คือแผนของเราสำหรับบทเรียนถัดไป ก่อนอื่นคือสระพื้นฐาน เพราะทุกพยางค์ต้องมีสระ จากนั้นพยัญชนะพื้นฐานทีละไม่กี่ตัว แล้วพยัญชนะเสียงหนัก (ลมพ่น) และเสียงตึง ซึ่งสำคัญมากในภาษาเกาหลี หลังจากนั้นคือสระประสม พยัญชนะท้าย และสุดท้ายคือการเปลี่ยนเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ภาษาเกาหลีฟังเป็นธรรมชาติ

ในแต่ละบทเรียนเธอจะพบตัวอักษรแต่ละตัวบนการ์ดพร้อม ชื่อเกาหลี เสียง และ เคล็ดลับ สำหรับปากและสำหรับการเขียน ขอให้พูดตัวอย่างทุกอันออกเสียงดัง ๆ การอ่านด้วยตาดี แต่การอ่านด้วยปากดีกว่ามาก เขียนตัวอักษรแต่ละตัวด้วยมือสักสองสามครั้งด้วย มือของเธอช่วยความจำ