พยัญชนะถูกออกแบบมาอย่างไร

ตัวอักษรที่เป็นภาพของปาก

ระบบตัวอักษรส่วนใหญ่ในโลกค่อย ๆ พัฒนาขึ้นตลอดหลายพันปี รูปร่างเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก จนทุกวันนี้แทบไม่มีใครบอกได้ง่าย ๆ ว่าทำไมตัวอักษรจึงมีหน้าตาอย่างนั้น

ฮันกึลต่างออกไป มันถูกออกแบบอย่างจงใจ และหนังสือ 훈민정음 อธิบายการออกแบบนั้นไว้ สำหรับพยัญชนะ แนวคิดหลักคือ พยัญชนะพื้นฐานแต่ละตัวเป็นภาพของอวัยวะที่ใช้ออกเสียงนั้น กล่าวคือ รูปร่างของตัวอักษรแสดงรูปร่างของลิ้น ริมฝีปาก ฟัน หรือลำคอ

ชาวเกาหลีเรียกพยัญชนะว่า 자음 และสระว่า 모음 ในบทเรียนนี้เราจะดู 자음

ตัวอักษรพิเศษสามตัว

ตัวอักษรบางตัวไม่เป็นไปตามกฎการเพิ่มขีดเป๊ะ ๆ หนังสืออธิบายว่าพวกมันมีรูปร่างต่างออกไปด้วยเหตุผลของตัวเอง สองตัวในนั้นเลิกใช้แล้ว แต่อีกตัวยังมีชีวิตอยู่เต็มที่

ㄹ เป็นตัวอักษรลิ้นพิเศษที่มีรูปร่างเป็นของตัวเอง เกิดจากลิ้นเหมือน ㄴ และ ㄷ แต่ไม่ได้หมายถึง ‘ㄷ ที่แรงขึ้น’ เสียงของมันเบากว่าและไหลลื่น เหมือนลิ้นที่กระทบหรือกลิ้ง

ㅿ เคยเป็นเสียงนุ่มที่เกี่ยวข้องกับ ㅅ ไม่ใช้แล้ว

ㆁ เคยเป็นตัวอักษรโบราณสำหรับเสียง ‘ng’ มีหน้าตาเหมือน ㅇ ที่มีเครื่องหมายเล็ก ๆ อยู่ด้านบน ปัจจุบัน ㅇ ธรรมดาทำหน้าที่นี้: ที่ท้ายพยางค์ เช่นใน 강 (แม่น้ำ) ㅇ อ่านว่า ‘ng’

ตัวอักษรคู่

ภาษาเกาหลีปัจจุบันยังมีพยัญชนะคู่ห้าตัว: ㄲ ㄸ ㅃ ㅆ ㅉ เกิดจากการเขียนพยัญชนะพื้นฐานสองครั้งเคียงกัน เสียงเหล่านี้ตึงและแน่น การเขียนตัวอักษรสองครั้งเพื่อแสดงอย่างนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของระบบดั้งเดิมด้วย แม้วิธีใช้เสียงเหล่านี้ในศตวรรษที่ 15 จะเป็นหัวข้อที่นักวิชาการยังคงศึกษาอยู่

สำหรับผู้เรียนอย่างเธอ ประเด็นที่เป็นประโยชน์นั้นง่าย: ตัวอักษรคู่อยู่ในตระกูลเดียวกับตัวเดี่ยว ㄲ อยู่กลุ่มเดียวกับ ㄱ และ ㅋ ㅃ อยู่กลุ่มเดียวกับ ㅂ และ ㅍ

ทำไมการออกแบบนี้สำคัญ

ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาจำนวนมากชื่นชมการออกแบบนี้ ตัวอักษรไม่ได้เกิดขึ้นแบบสุ่ม มันเชื่อมรูปร่างบนกระดาษกับการเคลื่อนไหวในปาก และเชื่อมเสียงที่เกี่ยวข้องกันด้วยรูปร่างที่เกี่ยวข้องกัน นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ฮันกึลมักถูกกล่าวถึงว่าเป็นระบบการเขียนที่เป็นวิทยาศาสตร์มาก

มันยังทำให้เรียนเร็วขึ้นด้วย แทนที่จะท่องพยัญชนะสิบเก้าตัวที่ไม่เกี่ยวข้องกัน เธอเรียนภาพห้าภาพกับกฎหนึ่งข้อ ที่เหลือก็ตามมาเอง