이사 오는 날 Dzień przeprowadzki

Przyjrzyjmy się trzem wyrażeniom. Po pierwsze, Minjun mówi 조심해서 옮겨 주세요. 조심해서 znaczy „ostrożnie”, a 옮겨 주세요 znaczy „proszę to przenieść”. Gdy chcesz, żeby ktoś coś zrobił, po prostu dodaj 주세요 do czynności. Dalej: 창문 옆에 놓아 주세요, czyli „proszę postawić to obok okna”. Najpierw miejsce, potem 에, potem 놓아 주세요. A gdy przeprowadzkowicze kończą, Minjun mówi 수고하셨습니다. Nie ma na to idealnego polskiego słowa. To ciepłe podziękowanie za czyjąś ciężką pracę. Koreańczycy mówią tak cały czas do kurierów, obsługi i współpracowników.

Babcia Youngja mówi trochę swobodnie, bo jest dużo starsza. W Korei to bardzo naturalne. Minjun odpowiada uprzejmie: 앞으로 잘 부탁드립니다. Znaczy to „proszę, bądźmy w dobrych stosunkach od teraz”. Używa się tego, gdy zaczyna się coś nowego. Zauważyłeś 밥은 먹었고? „Jadłeś już?” W Korei to często ciepłe powitanie, które znaczy „troszczę się o ciebie”. Minjun mówi 아직 못 먹었어요. 짐 정리하느라고요. „Jeszcze nie, byłem zajęty rozpakowywaniem”. Czasownik + 느라고 podaje powód, dla którego nie mogłeś zrobić czegoś innego.

Minjun mówi 시끄러우셨죠? 죄송해요. „Pewnie było głośno, przepraszam”. Przeprosiny za hałas przy przeprowadzce to dobre maniery w koreańskich blokach i willach. Sua zaprasza go: 놀러 오세요. Dosłownie „przyjdź się pobawić”, ale znaczy po prostu „wpadnij”. A 언제든지 물어보세요 znaczy „pytaj mnie o każdej porze”. 언제든지 to „o każdej porze”. Na koniec 든든하네요. 든든하다 to poczucie bezpieczeństwa i otuchy, gdy ktoś jest po twojej stronie.

W Korei po przeprowadzce można podzielić się z sąsiadami ciastkami ryżowymi, 이사 떡. To stary zwyczaj, który mówi: „dzień dobry, żyjmy w zgodzie”. Minjun puka i mówi 계세요? „Czy ktoś jest w domu?” 계시다 to uprzejme słowo od 있다, „być”. Potem 드셔 보세요: „Proszę spróbować”. Wobec starszych używaj 드시다 zamiast 먹다. Gdy babcia dziękuje, odpowiada 별거 아니에요: „To nic takiego”. Koreańczycy często odpowiadają na podziękowania tak skromnie. Teraz ty jesteś Minjunem. Gdy pojawi się jego kwestia, powiedz ją na głos!

Korea ma surowe zasady dotyczące śmieci, a każda dzielnica jest trochę inna. Zwykłe śmieci wrzuca się do specjalnych płatnych worków, zwanych 종량제 봉투. Babcia mówi 넣어야 돼: „Trzeba wrzucić”. Czasownik + 아 lub 어야 돼요 znaczy „musieć”. Plastik i puszki zbiera się osobno: 따로 모아서, „zbieraj osobno”. A odpadki kuchenne, 음식물 쓰레기, mają własny pojemnik. Minjun odpowiada 잊어버리지 않게 적어 둘게요: „Zapiszę sobie, żeby nie zapomnieć”. Czasownik + 지 않게 znaczy „żeby się nie stało”.

W koreańskich domach zdejmuje się buty przy wejściu, nawet gdy jest się pracownikiem. Dlatego Minjun mówi 신발은 여기 벗으시면 돼요: „Buty można zdjąć tutaj”. Czasownik + 으시면 돼요 to łagodny, uprzejmy sposób, by powiedzieć, co ktoś może zrobić. Aby zapytać o czas, powiedz 시간이 얼마나 걸려요? „Jak długo to trwa?” A technik mówi 서명 부탁드립니다: „Proszę się podpisać”. Rzeczownik + 부탁드립니다 to bardzo uprzejma prośba, którą usłyszysz w bankach, urzędach i przy dostawach.

Minjun idzie kupić worki na śmieci. Gdy wybierasz rozmiar lub rodzaj, powiedz 작은 걸로 주세요, „poproszę mały”, albo 큰 걸로 주세요, „poproszę duży”. W koreańskim używa się liczników. Do płaskich rzeczy, takich jak worki, bilety i papier, służy 장. 다섯 장이요: „Poproszę pięć”. A żeby zapytać, czy można zapłacić kartą, powiedz po prostu 카드 돼요? 돼요 pyta: „czy to możliwe?” Ekspedient pyta też 봉투 필요하세요? „Potrzebuje pan torbę?” W Korei torby na zakupy zwykle kosztują dodatkowo.

W rodzinie Koreańczycy zwykle mówią swobodnie, 반말. Posłuchaj: 걱정하지 마, „nie martw się”. Wobec kogoś, kogo nie znasz dobrze, dodaj 세요: 걱정하지 마세요. Mama mówi 피곤할 텐데 일찍 자: „Pewnie jesteś zmęczony, więc połóż się wcześnie spać”. Czasownik + 을 텐데 to domysł o czyjejś sytuacji, często po nim następuje rada. A 잘 자 znaczy „dobranoc” wśród przyjaciół i rodziny. Do dziadków lub szefa mów 안녕히 주무세요. Teraz twoja kolej, by jeszcze raz być Minjunem.