Ang Hangul sa Paglipas ng mga Siglo

Pagkatapos agad na magawa ang mga titik, sinimulan itong subukan nina Haring Sejong at ng kanyang korte sa mga totoong aklat. Isa sa pinakamaaga ang 용비어천가, isang mahabang awit na pumupuri sa mga nagtatag ng kaharian ng Joseon. Isa pa ang 석보상절, na nagsasalaysay ng buhay ng Buddha sa Korean. Natapos ang mga aklat na ito noong huling bahagi ng dekada 1440.

Ginamit din ng royal court ang mga bagong titik para isalin sa Korean ang mahahalagang aklat, tulad ng mga tekstong Buddhist at Confucian. Ang ganitong salin ay tinatawag na aklat na 언해. Sa ganitong paraan, ang mga ideyang dating nakakulong sa 한문 ay dahan-dahang naging nababasa ng mas maraming tao.

Sa halos buong panahon ng Joseon, 한문 pa rin ang opisyal na pagsulat ng pamahalaan at ng mga iskolar. Maraming miyembro ng mataas na uri ang tumingin sa Hangul bilang bagay na simple at hindi gaanong seryoso. Madalas nilang tawagin itong 언문, na may kahulugang tulad ng 'ang karaniwang sulat' o 'ang sulat ng pang-araw-araw na pananalita'. Minsan, gumamit pa sila ng mga palayaw na hindi gaanong magalang.

Pero hindi naglaho ang Hangul. Tahimik itong kumalat sa pang-araw-araw na buhay. Ginamit ito ng mga babae sa lahat ng uri para magsulat ng mga 편지, mga liham, sa kanilang pamilya. Marami sa mga liham na isinulat ng mga reyna at mga maharlikang babae sa Hangul ang nananatili hanggang ngayon. Ang ilang hari ay sumulat din ng mga liham na Hangul sa kanilang mga anak na babae o ibang kapamilya. Ginamit ito ng karaniwang tao para sa mga tala, awit, at talaan ng sambahayan.

Hindi lahat ng hari ay mabait sa Hangul. Noong 1504, nagalit si Haring Yeonsangun (연산군), isang pinunong naaalala dahil sa kanyang kalupitan, nang punahin siya ng mga posters na nakasulat sa Hangul. Iniutos niyang huwag turuan o aralin ang Hangul, at ipinakolekta at ipinasunog ang mga aklat na Hangul.

Mahirap na panahon ito, pero hindi tumagal ang pagbabawal. Masyado nang nakalat ang Hangul sa buhay ng karaniwang tao. Pagkatapos ng kanyang paghahari, nagpatuloy ang paggamit ng mga titik.

Sa mga huling siglo ng Joseon, parami nang parami ang mga kuwento, o 소설, na isinulat at binasa sa Hangul. Ang mga tanyag na kuwento tulad ng kuwento ni Chunhyang (춘향전) ay kumalat sa mga bersyong Hangul. Binasa ito nang malakas ng mga tao, kinopya sa kamay, at ibinahagi. Itinanghal ito ng mga mananalaysay sa mga palengke.

Mahalagang pagbabago ito. Hindi na para lang sa mga iskolar ang pagbabasa. Naging kasiyahan itong maaaring tamasahin ng maraming karaniwang tao.

Sa katapusan ng ika-19 na siglo, humarap ang Korea sa malalaking pagbabago. Bumubukas ang mundo, at maraming Koreano ang nakadama na kailangan ng bansa ang edukasyon para sa lahat. Noong 1894, sa panahon ng mga reporma, isang royal order ang nagsabing dapat nakabatay ang mga opisyal na dokumento sa 국문, ang 'pambansang sulat', na ibig sabihin ay Hangul. Maaaring idagdag o ihalo ang mga karakter na Tsino, pero sa unang pagkakataon, opisyal na ibinigay sa Hangul ang pangunahing lugar.

Dalawang taon pagkatapos, noong 1896, inilathala ang 독립신문 (The Independent). Pahayagan itong nakasulat sa Hangul para mabasa ng sinuman. Naglagay rin ito ng espasyo sa pagitan ng mga salita, na tinatawag na 띄어쓰기, na lubhang nagpadali sa pagbabasa. Ngayon, normal na bahagi ng pagsulat sa Korean ang espasyo sa pagitan ng mga salita.

Isa sa mga pinakamahalagang tao sa kuwentong ito si Ju Si-gyeong (주시경). Isa siyang iskolar at guro na malalim na nag-aral ng balarila ng Korean at nagturo nito sa maraming batang estudyante. Naniniwala siyang ang wika at pagsulat ng isang bansa ang puso ng mga mamamayan nito.

Sa unang bahagi ng dekada 1910, nagsimulang gamitin ang pangalang 한글, at gumanap si Ju Si-gyeong ng pangunahing papel sa pagpapalaganap nito. Karamihan sa mga tao ay nagpapaliwanag sa pangalan bilang 'dakilang sulat' o 'ang sulat ng mga mamamayang Koreano'. Bago nito, mas karaniwan ang mga pangalang tulad ng 언문 at 국문. Nagdala ng paggalang at pagmamalaki ang bagong pangalan.

Namatay nang bata pa si Ju Si-gyeong, noong 1914, pero ipinagpatuloy ng kanyang mga estudyante ang kanyang gawain.

Mula 1910 hanggang 1945, nasa ilalim ng kolonyal na pamamahala ng Japan ang Korea. Sa panahong ito, parami nang parami ang paghihigpit sa paggamit ng wikang Korean, lalo na sa mga huling taon.

Ang mga iskolar na sumunod kay Ju Si-gyeong ay bumuo ng grupong kalaunan ay naging Korean Language Society. Noong 1926, idinaos nila ang unang pagdiriwang ng isang araw para sa Hangul, na hindi nagtagal ay pinalitan ng pangalang 한글날. Noong 1933, inilathala nila ang pinag-isang hanay ng mga tuntunin sa ispeling, o 맞춤법. Naging pundasyon ang mga tuntuning ito ng ispeling ng Korean na ginagamit natin ngayon. Sinimulan din nilang mangolekta ng mga salita para sa isang malaking 사전, diksyunaryo, ng Korean.

Noong 1942, maraming miyembro ng samahan ang inaresto ng mga kolonyal na awtoridad, at ang ilan ay namatay sa bilangguan. Naaalala ito ng mga Koreano bilang masakit na sakripisyo para protektahan ang kanilang wika.

Noong 1945, napalaya ang Korea. Kinuha ang mga manuskrito ng diksyunaryo noong mga pag-aresto, at maraming tao ang natakot na nawala na ang mga ito. Pagkatapos, matapos ang paglaya, natagpuan ang mga ito sa isang bodega sa Seoul Station. Bumalik sa trabaho ang mga iskolar, at sa wakas ay natapos ang dakilang diksyunaryo noong dekada 1950.

Pagkatapos ng paglaya, ang Hangul ang naging sulat ng mga paaralan, pahayagan, at pamahalaan. Sa sumunod na mga dekada, nagbago rin ang pagsulat ng Korean mula sa patayong mga linyang binabasa mula kanan pakaliwa, tungo sa pahalang na mga linyang binabasa mula kaliwa pakanan, tulad ng nakikita mo ngayon. Umiiral pa rin ngayon ang Korean Language Society sa ilalim ng pangalang 한글학회.