ฮันกึลตลอดหลายศตวรรษ

ทันทีหลังสร้างตัวอักษร พระเจ้าเซจงและราชสำนักเริ่มทดลองใช้ในหนังสือจริง เล่มแรก ๆ เล่มหนึ่งคือ 용비어천가 เพลงยาวสรรเสริญผู้ก่อตั้งราชอาณาจักรโชซอน อีกเล่มคือ 석보상절 ที่เล่าพุทธประวัติเป็นภาษาเกาหลี หนังสือเหล่านี้เสร็จในช่วงปลายทศวรรษ 1440

ราชสำนักยังใช้ตัวอักษรใหม่แปลหนังสือสำคัญ เช่น ตำราพุทธและขงจื๊อ เป็นภาษาเกาหลี หนังสือแปลลักษณะนี้เรียกว่าหนังสือ 언해 ด้วยวิธีนี้ แนวคิดที่เคยถูกล็อกไว้ใน 한문 จึงค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่คนอ่านได้มากขึ้น

ตลอดสมัยโชซอนส่วนใหญ่ ภาษาเขียนทางการของรัฐและนักปราชญ์ยังคงเป็น 한문 สมาชิกชนชั้นสูงจำนวนมากมองว่าฮันกึลเป็นของง่ายและไม่จริงจัง พวกเขามักเรียกมันว่า 언문 ซึ่งมีความหมายประมาณ ‘อักษรสามัญ’ หรือ ‘อักษรของภาษาพูดในชีวิตประจำวัน’ บางครั้งถึงกับใช้ชื่อเล่นที่ไม่ให้เกียรติ

แต่ฮันกึลไม่ได้หายไป มันแพร่เข้าสู่ชีวิตประจำวันอย่างเงียบ ๆ ผู้หญิงทุกชนชั้นใช้มันเขียน 편지 จดหมายถึงครอบครัว จดหมายภาษาฮันกึลที่เขียนโดยพระราชินีและสตรีชั้นสูงจำนวนมากยังคงอยู่ถึงทุกวันนี้ กษัตริย์บางพระองค์ก็ทรงเขียนจดหมายฮันกึลถึงพระธิดาหรือสมาชิกครอบครัวอื่น ๆ สามัญชนใช้มันจดบันทึก เพลง และบัญชีครัวเรือน

ไม่ใช่กษัตริย์ทุกพระองค์ที่ทรงเมตตาต่อฮันกึล ในปี 1504 พระเจ้า ยอนซันกุน (연산군) ผู้ปกครองที่ถูกจดจำเรื่องความโหดร้าย ทรงพิโรธเมื่อมีใบปิดฮันกึลวิพากษ์วิจารณ์พระองค์ ทรงมีรับสั่งห้ามสอนและเรียนฮันกึล และให้เก็บหนังสือฮันกึลมาเผา

นี่เป็นช่วงเวลายากลำบาก แต่คำสั่งห้ามไม่ได้คงอยู่นาน ฮันกึลแพร่เข้าสู่ชีวิตของสามัญชนไปไกลเกินไปแล้ว หลังสิ้นรัชสมัยของพระองค์ ตัวอักษรก็ยังคงถูกใช้ต่อมา

ในศตวรรษหลัง ๆ ของโชซอน มีเรื่องเล่าหรือ 소설 ที่เขียนและอ่านเป็นฮันกึลมากขึ้นเรื่อย ๆ นิทานชื่อดังเช่นเรื่องชุนฮยัง (춘향전) แพร่หลายในฉบับฮันกึล ผู้คนอ่านออกเสียง คัดลอกด้วยมือ และแบ่งปันกัน นักเล่าเรื่องแสดงมันในตลาด

นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงสำคัญ การอ่านไม่ใช่เรื่องของนักปราชญ์เท่านั้นอีกต่อไป มันกลายเป็นความสุขที่สามัญชนจำนวนมากเพลิดเพลินได้

ปลายศตวรรษที่ 19 เกาหลีเผชิญการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ โลกกำลังเปิดกว้าง และชาวเกาหลีจำนวนมากรู้สึกว่าชาติต้องการการศึกษาสำหรับทุกคน ในปี 1894 ระหว่างช่วงการปฏิรูป พระราชโองการระบุว่าเอกสารราชการควรยึด 국문 ‘อักษรประจำชาติ’ ซึ่งหมายถึงฮันกึล อักษรจีนจะเสริมหรือผสมได้ แต่เป็นครั้งแรกที่ฮันกึลได้รับตำแหน่งหลักอย่างเป็นทางการ

สองปีต่อมา ในปี 1896 มีการเผยแพร่ 독립신문 (The Independent) เป็นหนังสือพิมพ์ที่เขียนด้วยฮันกึลเพื่อให้ทุกคนอ่านได้ และยังเว้นวรรคระหว่างคำ เรียกว่า 띄어쓰기 ซึ่งทำให้อ่านง่ายขึ้นมาก ปัจจุบันการเว้นวรรคระหว่างคำเป็นส่วนปกติของการเขียนภาษาเกาหลี

หนึ่งในบุคคลที่สำคัญที่สุดในเรื่องนี้คือ ชู ชีกยอง (주시경) ท่านเป็นนักวิชาการและครูผู้ศึกษาไวยากรณ์เกาหลีอย่างลึกซึ้งและสอนนักเรียนหนุ่มสาวมากมาย ท่านเชื่อว่าภาษาและตัวเขียนของชาติคือหัวใจของประชาชน

ในต้นทศวรรษ 1910 ชื่อ 한글 เริ่มใช้กัน และชู ชีกยองมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่ ผู้คนส่วนใหญ่อธิบายชื่อนี้ว่า ‘อักษรอันยิ่งใหญ่’ หรือ ‘อักษรของชาวเกาหลี’ ก่อนหน้านั้น ชื่ออย่าง 언문 และ 국문 พบได้บ่อยกว่า ชื่อใหม่นี้แฝงความเคารพและความภาคภูมิใจ

ชู ชีกยองเสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่มในปี 1914 แต่ลูกศิษย์สานต่องานของท่าน

ตั้งแต่ปี 1910 ถึง 1945 เกาหลีอยู่ใต้การปกครองอาณานิคมของญี่ปุ่น ในช่วงนี้ การใช้ภาษาเกาหลีถูกจำกัดมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะในปีหลัง ๆ

นักวิชาการที่ติดตามชู ชีกยองรวมตัวกันเป็นกลุ่มที่ต่อมากลายเป็น สมาคมภาษาเกาหลี ในปี 1926 พวกเขาจัดงานเฉลิมฉลองวันของฮันกึลเป็นครั้งแรก ซึ่งไม่นานก็เปลี่ยนชื่อเป็น 한글날 ในปี 1933 พวกเขาเผยแพร่ชุด กฎการสะกด หรือ 맞춤법 ที่เป็นเอกภาพ กฎเหล่านี้กลายเป็นรากฐานของการสะกดภาษาเกาหลีที่เราใช้ทุกวันนี้ พวกเขายังเริ่มรวบรวมคำสำหรับ 사전 พจนานุกรมภาษาเกาหลีขนาดใหญ่

ในปี 1942 สมาชิกสมาคมหลายคนถูกทางการอาณานิคมจับกุม และบางคนเสียชีวิตในคุก ชาวเกาหลีจดจำสิ่งนี้เป็นการเสียสละอันเจ็บปวดเพื่อปกป้องภาษาของตน

ในปี 1945 เกาหลีได้รับการปลดปล่อย ต้นฉบับพจนานุกรมถูกยึดไประหว่างการจับกุม และหลายคนกลัวว่าสูญหาย แล้วหลังการปลดปล่อยก็พบมันในโกดังที่สถานีโซล นักวิชาการกลับมาทำงานต่อ และพจนานุกรมฉบับใหญ่เสร็จสมบูรณ์ในที่สุดในทศวรรษ 1950

หลังการปลดปล่อย ฮันกึลกลายเป็นอักษรของโรงเรียน หนังสือพิมพ์ และรัฐบาล ในทศวรรษต่อมา การเขียนภาษาเกาหลียังเปลี่ยนจากบรรทัดแนวตั้งที่อ่านจากขวาไปซ้าย เป็นบรรทัดแนวนอนที่อ่านจากซ้ายไปขวาอย่างที่เห็นทุกวันนี้ สมาคมภาษาเกาหลียังคงอยู่จนถึงปัจจุบันภายใต้ชื่อ 한글학회