Het Hangul door de eeuwen heen

Direct nadat de letters waren gemaakt, begonnen koning Sejong en zijn hof ze in echte boeken uit te proberen. Een van de vroegste is 용비어천가, een lang lied ter ere van de stichters van het koninkrijk Joseon. Een ander is 석보상절, dat het leven van de Boeddha in het Koreaans vertelt. Deze boeken werden eind jaren 1440 voltooid.

Het koninklijk hof gebruikte de nieuwe letters ook om belangrijke boeken, zoals boeddhistische en confucianistische teksten, in het Koreaans te vertalen. Zo'n vertaald boek heet een 언해-boek. Zo werden ideeën die ooit in 한문 opgesloten zaten langzaam leesbaar voor meer mensen.

Gedurende het grootste deel van de Joseon-periode was het officiële schrift van de overheid en de geleerden nog steeds 한문. Veel leden van de hogere klasse zagen het Hangul als iets eenvoudigs en minder serieus. Ze noemden het vaak 언문, wat zoiets betekent als 'het gewone schrift' of 'het schrift van de dagelijkse spraak'. Soms gebruikten ze zelfs minder respectvolle bijnamen.

Maar het Hangul verdween niet. Het verspreidde zich stilletjes in het dagelijks leven. Vrouwen van alle standen gebruikten het om 편지, brieven, aan hun familie te schrijven. Veel brieven die koninginnen en edelvrouwen in Hangul schreven, bestaan nog steeds. Sommige koningen schreven ook Hangul-brieven aan hun dochters of andere familieleden. Gewone mensen gebruikten het voor briefjes, liederen en huishoudelijke aantekeningen.

Niet elke koning was vriendelijk voor het Hangul. In 1504 werd koning Yeonsangun (연산군), een heerser die om zijn wreedheid wordt herinnerd, boos toen posters in Hangul hem bekritiseerden. Hij verbood mensen om Hangul te onderwijzen of te leren en liet Hangul-boeken verzamelen en verbranden.

Het was een zware tijd, maar het verbod duurde niet. Het Hangul was al te ver in het leven van gewone mensen doorgedrongen. Nadat zijn bewind was geëindigd, bleven de letters in gebruik.

In de latere eeuwen van Joseon werden steeds meer verhalen, 소설, in Hangul geschreven en gelezen. Beroemde sprookjes zoals het verhaal van Chunhyang (춘향전) circuleerden in Hangul-versies. Mensen lazen ze hardop voor, schreven ze met de hand over en deelden ze. Verhalenvertellers droegen ze voor op markten.

Dit was een belangrijke verandering. Lezen was niet langer alleen voor geleerden. Het werd een plezier waarvan veel gewone mensen konden genieten.

Aan het eind van de 19e eeuw maakte Korea grote veranderingen door. De wereld ging open en veel Koreanen vonden dat de natie onderwijs voor iedereen nodig had. In 1894, tijdens een periode van hervormingen, bepaalde een koninklijk bevel dat officiële documenten gebaseerd moesten zijn op 국문, het 'nationale schrift', oftewel het Hangul. Chinese tekens mochten worden toegevoegd of gemengd, maar voor het eerst kreeg het Hangul officieel de hoofdplaats.

Twee jaar later, in 1896, verscheen de 독립신문 (The Independent). Het was een krant in Hangul, zodat iedereen hem kon lezen. Daarin stonden ook spaties tussen woorden, 띄어쓰기 genoemd, wat het lezen veel gemakkelijker maakte. Tegenwoordig zijn spaties tussen woorden een normaal onderdeel van het Koreaanse schrift.

Een van de belangrijkste personen in dit verhaal is Ju Si-gyeong (주시경). Hij was een geleerde en leraar die de Koreaanse grammatica diepgaand bestudeerde en aan veel jonge studenten onderwees. Hij geloofde dat de taal en het schrift van een natie het hart van het volk zijn.

Begin jaren 1910 kwam de naam 한글 in gebruik en Ju Si-gyeong speelde een centrale rol bij de verspreiding ervan. De meeste mensen verklaren de naam als 'groot schrift' of 'het schrift van het Koreaanse volk'. Daarvoor waren namen als 언문 en 국문 gebruikelijker. De nieuwe naam straalde respect en trots uit.

Ju Si-gyeong stierf jong, in 1914, maar zijn leerlingen zetten zijn werk voort.

Van 1910 tot 1945 stond Korea onder Japans koloniaal bewind. In die tijd werd het gebruik van de Koreaanse taal steeds meer beperkt, vooral in de latere jaren.

Geleerden die Ju Si-gyeong volgden, vormden een groep die later het Koreaanse Taalgenootschap werd. In 1926 hielden ze de eerste viering van een dag voor het Hangul, die al snel 한글날 werd genoemd. In 1933 publiceerden ze een eenvormige set spellingsregels, oftewel 맞춤법. Deze regels werden de basis van de Koreaanse spelling die we nu gebruiken. Ze begonnen ook woorden te verzamelen voor een groot Koreaans 사전, woordenboek.

In 1942 werden veel leden van het genootschap door de koloniale autoriteiten gearresteerd en sommigen stierven in de gevangenis. Koreanen herinneren dit als een pijnlijk offer om hun taal te beschermen.

In 1945 werd Korea bevrijd. De manuscripten van het woordenboek waren tijdens de arrestaties weggehaald en veel mensen vreesden dat ze verloren waren. Na de bevrijding werden ze gevonden in een magazijn bij het station van Seoul. De geleerden gingen weer aan het werk en het grote woordenboek werd uiteindelijk in de jaren 1950 voltooid.

Na de bevrijding werd het Hangul het schrift van scholen, kranten en overheid. In de decennia daarna veranderde het Koreaanse schrift ook van verticale regels die van rechts naar links werden gelezen naar horizontale regels van links naar rechts, zoals je nu ziet. Het Koreaanse Taalgenootschap bestaat nog steeds onder de naam 한글학회.