Hangul na przestrzeni wieków

Zaraz po stworzeniu liter król Sejong i jego dwór zaczęli sprawdzać je w prawdziwych księgach. Jedną z najwcześniejszych jest 용비어천가, długa pieśń sławiąca założycieli królestwa Joseon. Inną jest 석보상절, opowiadająca po koreańsku życie Buddy. Księgi te ukończono pod koniec lat 40. XV wieku.

Dwór królewski używał nowych liter także do tłumaczenia ważnych ksiąg, na przykład tekstów buddyjskich i konfucjańskich, na koreański. Przetłumaczoną w ten sposób księgę nazywa się 언해. Dzięki temu idee, które wcześniej były zamknięte w 한문, powoli stawały się dostępne dla większej liczby osób.

Przez większość okresu Joseon oficjalnym pismem władz i uczonych nadal był 한문. Wielu przedstawicieli wyższych warstw uważało hangul za coś prostego i mniej poważnego. Często nazywali go 언문, co znaczy mniej więcej „pospolite pismo” lub „pismo mowy potocznej”. Czasem używali nawet mniej uprzejmych przezwisk.

Hangul jednak nie zniknął. Po cichu rozprzestrzeniał się w codziennym życiu. Kobiety ze wszystkich warstw używały go do pisania 편지, listów do rodzin. Wiele listów pisanych hangulem przez królowe i szlachcianki przetrwało do dziś. Niektórzy królowie pisali też listy hangulem do córek i innych członków rodziny. Zwykli ludzie używali go do notatek, pieśni i zapisków domowych.

Nie każdy król był życzliwy hangulowi. W 1504 roku król Yeonsangun (연산군), władca zapamiętany z okrucieństwa, rozgniewał się, gdy plakaty pisane hangulem go krytykowały. Zakazał uczyć się i nauczać hangula oraz kazał zebrać i spalić księgi w hangulu.

Był to ciężki czas, ale zakaz nie trwał długo. Hangul rozprzestrzenił się już zbyt głęboko w życiu zwykłych ludzi. Po końcu jego rządów litery nadal były używane.

W późniejszych wiekach Joseon coraz więcej opowieści, czyli 소설, pisano i czytano w hangulu. Słynne historie, takie jak opowieść o Chunhyang (춘향전), krążyły w wersjach hangulowych. Ludzie czytali je na głos, przepisywali ręcznie i dzielili się nimi. Opowiadacze odgrywali je na targach.

To była ważna zmiana. Czytanie przestało być tylko domeną uczonych. Stało się przyjemnością dostępną dla wielu zwykłych ludzi.

Pod koniec XIX wieku Korea stanęła przed wielkimi zmianami. Świat się otwierał i wielu Koreańczyków uważało, że naród potrzebuje edukacji dla wszystkich. W 1894 roku, w okresie reform, królewski dekret stanowił, że dokumenty urzędowe mają opierać się na 국문, „piśmie narodowym”, czyli hangulu. Chińskie znaki można było dodawać lub mieszać, ale po raz pierwszy hangul oficjalnie otrzymał główne miejsce.

Dwa lata później, w 1896 roku, wydano 독립신문 (Niezależny). Była to gazeta pisana hangulem, aby każdy mógł ją czytać. Wprowadzała też odstępy między wyrazami, zwane 띄어쓰기, które znacznie ułatwiły czytanie. Dziś odstępy między wyrazami są normalną częścią koreańskiego pisma.

Jedną z najważniejszych postaci tej opowieści jest Ju Si-gyeong (주시경). Był uczonym i nauczycielem, który głęboko badał gramatykę koreańską i uczył jej wielu młodych uczniów. Wierzył, że język i pismo narodu są sercem jego ludu.

Na początku lat 10. XX wieku zaczęła być używana nazwa 한글, a Ju Si-gyeong odegrał w jej upowszechnieniu centralną rolę. Większość osób wyjaśnia tę nazwę jako „wielkie pismo” lub „pismo narodu koreańskiego”. Wcześniej częstsze były nazwy takie jak 언문 i 국문. Nowa nazwa niosła szacunek i dumę.

Ju Si-gyeong zmarł młodo, w 1914 roku, ale jego uczniowie kontynuowali jego dzieło.

W latach 1910–1945 Korea znajdowała się pod japońskimi rządami kolonialnymi. W tym czasie używanie języka koreańskiego było coraz bardziej ograniczane, zwłaszcza w późniejszych latach.

Uczeni, którzy poszli śladem Ju Si-gyeonga, utworzyli grupę, która później stała się Towarzystwem Języka Koreańskiego. W 1926 roku zorganizowali pierwsze obchody dnia hangula, który wkrótce przemianowano na 한글날. W 1933 roku opublikowali ujednolicony zbiór zasad pisowni, czyli 맞춤법. Zasady te stały się podstawą dzisiejszej koreańskiej ortografii. Zaczęli też zbierać słowa do wielkiego koreańskiego 사전, słownika.

W 1942 roku wielu członków towarzystwa aresztowały władze kolonialne, a niektórzy zmarli w więzieniu. Koreańczycy pamiętają to jako bolesną ofiarę złożoną w obronie języka.

W 1945 roku Korea została wyzwolona. Rękopisy słownika zabrano podczas aresztowań i wielu obawiało się, że przepadły. Po wyzwoleniu odnaleziono je w magazynie na stacji Seul. Uczeni wrócili do pracy i wielki słownik ukończono wreszcie w latach 50.

Po wyzwoleniu hangul stał się pismem szkół, gazet i administracji. W kolejnych dziesięcioleciach koreańskie pismo zmieniło się też z pionowych wierszy czytanych od prawej do lewej na poziome wiersze czytane od lewej do prawej, jak widzisz dziś. Towarzystwo Języka Koreańskiego istnieje do dziś pod nazwą 한글학회.