Wydanie Haerye i Pamięć Świata UNESCO

Wydanie Haerye opublikowano w 1446 roku. Jest napisane w 한문, klasycznym stylu chińskim, ponieważ był to wówczas język nauki.

Księga ma trzy główne części.

Pierwszą część napisał sam król Sejong. Zaczyna się od jego słynnej przedmowy, która wyjaśnia, dlaczego stworzył litery. Następnie krótko przedstawia każdą literę i jej dźwięk.

Druga część to 해례, długie objaśnienie. Uczeni pracujący dla króla wyjaśniają, jak zaprojektowano litery, jak spółgłoski i samogłoski łączą się w sylaby, i podają wiele przykładowych słów. Tu dowiadujemy się, że ㄱ pokazuje język, że ㆍ oznacza niebo, oraz wszystkich innych idei projektowych, których uczyłeś się w dwóch ostatnich lekcjach.

Trzecia część to posłowie napisane przez uczonego Jeonga In-ji (정인지). Wychwala on nowe litery i objaśnia ich wartość. Wymienia także uczonych, którzy pracowali nad objaśnieniem. Na końcu zapisuje datę: początek dziewiątego miesiąca 1446 roku według kalendarza księżycowego.

Po XV wieku hangul był nadal używany, jak zobaczysz w następnej lekcji. Ale samo wydanie Haerye stało się bardzo trudne do znalezienia. Z biegiem wieków ludzie znali litery, ale nikt nie potrafił znaleźć egzemplarza księgi objaśniającej ich budowę.

Z tego powodu uczeni na początku XX wieku mieli wiele różnych teorii o pochodzeniu kształtów hangula. Niektóre pomysły były twórcze, ale bez oryginalnej księgi nikt nie mógł mieć pewności, który jest słuszny.

W 1940 roku egzemplarz wydania Haerye odnaleziono w Andong (안동), mieście na południowym wschodzie Korei, znanym ze starych rodzin uczonych.

W tym czasie Korea znajdowała się pod japońskimi rządami kolonialnymi, a dla języka koreańskiego był to trudny okres. Księgę kupił Jeon Hyeong-pil (전형필), kolekcjoner, który wydał swój majątek na ochronę koreańskich skarbów kultury. Zachował ją w bezpiecznym miejscu. Dziś przechowuje ją Muzeum Sztuki Kansong (간송미술관) w Seulu, które wyrosło z jego kolekcji.

Odkrycie było punktem zwrotnym. Po raz pierwszy od wieków uczeni mogli przeczytać oficjalne objaśnienie, jak zaprojektowano hangul. Wiele dawnych teorii można było teraz zweryfikować na podstawie oryginalnego źródła. Data zapisana w posłowiu pomogła też ustalić Dzień Hangula, 한글날, na 9 października.

W Korei najważniejsze obiekty kultury nazywane są 국보, Skarbami Narodowymi. Wydanie Haerye księgi Hunminjeongeum jest jednym z nich. Jest chronione prawem i bardzo rzadko pokazywane publicznie.

Dla wielu Koreańczyków ta niewielka księga jest jednym z najbardziej znaczących przedmiotów w całym kraju. Nie jest zrobiona ze złota ani nefrytu. Jest zrobiona z papieru i tuszu. Ale zawiera historię tego, jak cały naród nauczył się pisać w swoim języku.

W 1997 roku wydanie Haerye księgi Hunminjeongeum wpisano na listę Pamięć Świata UNESCO. Rejestr ten obejmuje dokumenty ważne dla całej ludzkości, a nie tylko dla jednego kraju. Po koreańsku nazywa się to 세계기록유산, „światowe dziedzictwo dokumentacyjne”.

W tym samym roku wpisano także inny wielki koreański zapis: Roczniki dynastii Joseon (조선왕조실록), oficjalną dzień po dniu kronikę królów Joseon.

UNESCO przyznaje też międzynarodową nagrodę imienia króla Sejonga osobom i grupom, które pomagają innym uczyć się czytać i pisać. Nazywa się ona Nagroda UNESCO im. Króla Sejonga za Alfabetyzację. To stosowne wyróżnienie dla króla, który stworzył litery, aby zwykli ludzie mogli czytać.